Υπήρξε δειλός και γι’αυτό εγκλωβισμένος. Ειδικά και γενικά. Αποφάσισε ν’απέχει από ένα παιχνίδι του οποίου την έκβαση ήταν αδύνατο να προβλέψει αρνούμενος έτσι την ίδια τη ζωή. Και μπορεί το παιχνίδι αυτό να είχε ομοιότητες που σόκαραν με το ίδιο το ταξίδι της ζωής, ίσως όμως η ζαριά του να μην ήταν τόσο επίπονη όσο φανταζόταν. Επέλεξε τη σιωπή κι αυτή του φέρθηκε όσο πιο τίμια μπορούσε ευνουχίζοντας τον συναισθηματικά. Έμεινε σε μια σκιά για χρόνια, άλλοτε δική του και άλλοτε άλλων, όταν προσπαθούσε δειλά να βγει από τη δική του. Επέλεξε τη συγκατάβαση προς ηρεμία των πνευμάτων. Ακολούθησε την περπατημένη οδό και ακόμα και σ’αυτήν βάδισε τρεβλίζοντας και παραπατώντας. Εκφραζόταν φάλτσα σε στιγμές κενές κι έριχνε δακρυσμένα σεντόνια-δίχτυα δίχως τρύπες ξέροντας ότι δε θα δώσει έτσι την ευκαιρία σε οποιαδήποτε «ναι» ν’ανέβουν στην επιφάνεια.
Ο χρόνος πέρασε και η σιωπή που ο ίδιος κάποτε επέλεξε κι αργότερα τον αποστέωσε, ζητά πλέον αίμα. Αίμα που δυστυχώς γι’αυτόν μυρίζεται κι αναμένει, όπως αυτή ξέρει... σιωπηλά κι αθόρυβα. Τον περιμένει στην επόμενη γωνία αυτογνωσίας και θλίψης να τον πνίξει με το μονόπλευρα λερωμένο νυχτοσέντονο. Σ’εκείνες τις ώρες απουσίας μετά το ξημέρωμα που τον ακούμπησε και πάλι πριν φύγει, αναγνωρίζει πλέον το λάθος του. Έσφαλε όχι επειδή πλήγωσε, όχι επειδή χάραξε σύνορα, και κυρίως ούτε επειδή δίστασε να πληγωθεί όσο χρειαζόταν για ν’αντικρύσει τον εαυτό του στον καθρέπτη. Έσφαλε γιατί σιώπησε στα λόγια κι έκρυψε τα σ’αγαπώ.
Άλλος άνθρωπος πλέον σήμερα φαντάζεται συχνά το στήθος του σκαμμένο στη μέση με τον σταυρό που χρόνια τώρα κουβαλά στα δυο του πνευμόνια. Έχει πάψει να επιθυμεί, διότι απλούστατα αποσιώπησε τη μοναδική του επιθυμία. Έχει χάσει την αίσθηση της αποπροσανατολιστικής χαράς, διότι ενώ ξέρει ποια είναι γι’αυτόν, δεν τολμά να την πλησιάσει καν. Έχει πάψει ν’αγαπά, διότι απλούστατα δε θυμάται πώς. Και τώρα που σας γράφω, τον βλέπω πάνω σε μια φλεγόμενη σχεδία στη μέση του απείρου μπλε να απειλείται με πνιγμό, αλλά αυτός ξέρει. Σιωπή.
13 Responses to Σιωπή
Κακό να μην θυμάσαι και να σωπαίνεις. Εγώ συνήθως σωπαίνω όσο θυμάμαι!!!
Καλορίζικο!
Αν η ενασχόλησή σας με το κεντρικό νευρικό σύστημα παράγει τέτοιες ιστορίες,φαντάζομαι τι θα γίνει όταν θ'ασχοληθείτε με το νευροφυτικό...
(Δύο προτάσεις:θα προτιμούσα πεπατημένη αντί περπατημένη οδό και αντί "αλλά αυτός ξέρει... σιωπή."=>"αλλά αυτός ξέρει.Σιωπή."
Χωρίς να εννοώ ότι υπάρχει λάθος.)
Guardian Angel,
καλύτερα η μνήμη να λειτουργεί ως μηχανισμός ενεργοποίησης παρά αποσιώπησης :)
Σ'ευχαριστώ πολύ, καλώς όρισες!
Σελιτσάνε,
μπα το κείμενο γράφτηκε αρκετές μέρες πριν πιάσω τα Νεύρα.
Πάντα ευπρόσδεκτες οι παρατηρήσεις σας στο κείμενο. Ασπάζομαι τη δεύτερη, όπως ήδη βλέπετε.
"Επέλεξε τη σιωπή
Έμεινε σε μια σκιά
Επέλεξε τη συγκατάβαση
Άλλος άνθρωπος πλέον σήμερα.."
Άλλος;;;
Ίδιος...
Το παρόν ποστ μου θύμισε αυτό
http://www.youtube.com/watch?v=U1nVix9KdY8&feature=related
:))
....Mην τυχόν ήταν απλά φιλοχρήματος και την πίστευε όντως για χρυσό;
σε ποιον ωκεανό τον βλέπεις; να του προσφέρουμε ένα (γερό) παραθυρόφυλλο. ;))
η σιωπή μερικές στιγμές κάνει τόσο θόρυβο!
καλησπέρα σου!
"...και μοιάζει τούτη η σιωπή με λίγο πρίν τη μπόρα, σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί..."
νομίζω οτι ο ήρωας επιτέθηκε στον ίδιο του τον εαυτό. Και προσωπικά τον βλέπω να κάθεται σε μια πολυθρόνα στη μέση του άπειρου γκρί απ'το τσιμέντο, να αφουγκράζεται μια πόλη που βρυχάται...
S.
Λένα,
ίδιος, δεν έχεις άδικο. Τουλάχιστον ως προς τη συγκεκριμένη συνιστώσα...
Φοράδα,
χα. Λες να βγει στη λαϊκή με τέτοια κρίση και να πουλάει σιωπή μισοτιμής;!
Μπίλυ,
δε βλέπω, έχει σύννεφα.
(όχι, δεν είμαι χαρτορίχτρα που θέλει λεφτά :P)
S.,
πολύ σωστά. Είναι από αυτές τις σιωπές που σου γυρνάνε μπούμερανγκ. Πόσο μάλλον όταν είναι και παρατεταμένες.
''Έσφαλε γιατί σιώπησε στα λόγια κι έκρυψε τα σ’αγαπώ''
Ποσα πραγματικα λεει αυτη η φραση...
Καλημερες κουμπαρε μου! ;)
Λέει πολλά Elva...
Σε αυτό το σημείο ίσως επικεντρώνεται η ουσία του κειμένου.
Φιλιά από την τσουρουφλιστή Κρήτη!
(33 δείχνει τώρα)
Τι να συνέβη αραγε στον φίλο μας?Μήπως απο την πολύ του επιθυμία του να ζήσει ξέχασε να ζήσει?
Οτι και να συνέβη πάντως το πλήρωσε μάλλον θυμωμένα
Καλημέρα, Τάκη.
Δεν ξέρω... Κατά πόσο μπορείς να πεις για κάποιον ότι έχει μεγάλη επιθυμία να ζήσει όταν δεν τολμά;
Δημοσίευση σχολίου