Archive for 1/9/10 - 1/10/10

Κόκκινη γραμμή – μέρος ΙΙI (the end)



 ...και με μίσος έριξε τη Χαρά πάνω στο βράχο. Εκείνη ζαλίστηκε, έχασε τις αισθήσεις της, αλλά ποτέ δεν τις ξαναβρήκε. Το μόνο που κατάφερε αμυνόμενη ήταν να γρατζουνίσει με τα πράσινα της νύχια τη δολοφόνο της στο κούτελο. Τα τραύματα στο κρανίο και την σπονδυλική στήλη όμως ήταν βαθιά. Ανέπνεε ακόμα, όταν η Ελπίδα την έσυρε από τα μαλλιά μέχρι το κύμα. Το κεφάλι της βρέθηκε μέσα στο νερό και τα πόδια εκτός. Μετά από λίγο οι απέλπιδες προσπάθειες εισπνοής σταμάτησαν. Ανακουφισμένη και χαμογελαστή η Ελπίδα ευθυγράμμισε τα σανδάλια της Χαράς με το ματωμένο βράχο και ξεκίνησε για το σπίτι. Ο Ρόκυ περιχαρής την ακολούθησε χοροπηδώντας γύρω της. Τον τάισε κι έπειτα έβαλε τα εσώρουχα και το άρωμα της. Περίμενε τον Μπαρτ, ενώ έβαλε φαγητό στον φούρνο.

Το παλιό Ford φτάνει στην είσοδο του σπιτιού και ο Μπαρτ ανήσυχος, χωρίς να ξέρει γιατί, ανεβαίνει τα σκαλιά. Μυρίζει το άρωμα της στο χώρο. Έντονο όμως – αποκλείεται να είναι από το πρωί. Πολύ σωστά είχε αντιληφθεί βέβαια, αφού μόλις πριν από λίγα λεπτά η Χαρά βγήκε εκτός σπιτιού. Η πόρτα του κήπου ήταν κλειστή, άρα συμπέρανε πως είναι στο σπίτι. Αναζήτησε στον κήπο αυτήν και τον Ρόκυ. Πριν προλάβει να βγει στον κήπο, η Χαρά εμφανίζεται ξαφνικά από την κρεβατοκάμαρα μόνο με τα εσώρουχα και ένα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι. 

-       Τί έπαθες στο κούτελο; Τη ρωτάει με αγωνία ο Μπαρτ πριν καν την συγχαρεί για την πρόσληψή της στην Peacock.
-       Χέσε το κούτελο, φίλα με, μωρό μου! Πες μου συγχαρητήρια! Από σήμερα όλα θα είναι διαφορετικά, στο υπόσχομαι!
-       Πες μου πού χτύπησες, σε παρακαλώ. Ήταν κανείς εδώ πριν;
-       Μια παλιά γνωστή… Ο κακός μου εαυτός, θα μπορούσες να πεις! Δε θα μας ξαναενοχλήσει, στο υπόσχομαι…
-       Έχεις πιει. Πού είναι ο Ρόκυ;
-       Δε σου είπα; Τραβάμε γραμμή στο παρελθόν. Καμία σχέση πια μαζί του. Ορίστε, μαγείρεψα κιόλας.

Posted in | 11 Comments

Κόκκινη γραμμή - μέρος ΙΙ



«That was it for today, guys. Have a nice weekend and please do not forget your homework about The Thin Red Line. And you all know my psychic abilities! I will know who didn’t work on the movie essay before class!». Το μάθημα Αγγλικών τελείωσε και ο Μπαρτ ήταν έτοιμος ν’αναχωρήσει για το σπίτι, όπου σχεδίαζε κάποια μικρή γιορτή για την πρόσληψη της Χαράς. Το επεισόδιο με τον πεσμένο βράχο στο δρόμο τον είχε επηρεάσει όμως κι έτσι όχι μόνο άργησε λίγο να φτάσει, αλλά δεν αγόρασε τίποτα από όσα είχε προγραμματίσει για τη μικρή γιορτή.

Η Χαρά επέστρεψε σπίτι με την Ελπίδα, την οποία γνώρισε λίγες ώρες νωρίτερα στις τουαλέτες του δεύτερου ορόφου της εταιρίας Peacock. Οι δυο τους κατέληξαν τελικά να είναι μέσα στην τελική τετράδα των υποψηφίων για τη θέση της συμβούλου. Περιέργως, η καινούρια φίλη της Χαράς είχε ελάχιστη διάθεση για κουβέντα πριν την ανακοίνωση της επικρατέστερης. Όταν όμως έγινε η ανακοίνωση στις τρεις υποψήφιες, η Ελπίδα έγινε απότομα πολύ φιλική μαζί της, κάτι που έκανε τη Χαρά να την εκτιμήσει ιδιαίτερα, δεδομένων των συνθηκών στρες και απογοήτευσης γι’αυτήν. Μάλιστα, η Χαρά της πρότεινε να φάνε μαζί το μεσημέρι στο αγαπημένο τους ινδικό εστιατόριο, αφού περάσει πρώτα όμως από το σπίτι να ταΐσει τον Rocky. 

Ο Rocky ήταν το ζηλιάρικο, αντικοινωνικό τσιουάουα της Χαράς που ο Μπαρτ ποτέ δε χώνεψε. Ήταν η μοναδική παρέα που δεχόταν στις μαύρες της, όταν τα δεκάδες βιογραφικά που έστελνε στις εταιρίες ένιωθε να μην πιάνουν τόπο. Περιοριζόταν στο να καταναλώνει κρυφά μεγάλες ποσότητες βότκας και να παίζει με τον Rocky στον κήπο. Είχε κόψει κάθε επαφή με φίλους και συγγενείς, κάτι το οποίο κάνει ιδιαίτερη αίσθηση όταν γενικά είσαι ένα πολύ κοινωνικό άτομο όπως αυτή. Μισούσε τον εαυτό της και ένιωθε άχρηστη. Απέφευγε τις κοινωνικές εκδηλώσεις και διέγραψε το λογαριασμό της στο facebook. Μετάνιωνε για τις επαγγελματικές επιλογές της και ξεσπούσε στον Μπαρτ που δεν φύγανε μόνιμα για το Ντάλας. Εκεί οι προοπτικές για μια νομική σύμβουλο θα ήταν σίγουρα καλύτερες και επιπλέον δε θα χρειαζόταν να δέχεται τη λύπηση κάθε γνωστού ή «φίλου». 

Με την πρόσκληση της για φαγητό η Χαρά δεν ήθελε απλά να κάνει την Ελπίδα να νιώσει καλύτερα μετά το πέρας των συνεντεύξεων. Αισθάνθηκε άσχημα που αυτή πήρε τη θέση και ταυτόχρονα η Ελπίδα ήταν τόσο φιλική μαζί της. Ήθελε επίσης με αυτόν τον τρόπο να την ευχαριστήσει που δε μίλησε... Το πρόβλημα της Χαράς με το αλκοόλ ήταν ο λόγος που απομακρύνθηκε από την προηγούμενη της δουλειά. Η Ελπίδα έπιασε τη Χαρά να πίνει βότκα στις γυναικείες τουαλέτες λίγο πριν τη συνέντευξη. Αντάλλαξαν βλέμματα στον καθρέπτη, αλλά το θέμα έμεινε εκεί. Στο αυτοκίνητο προς το σπίτι την πέτυχε μια δυο φορές να την κοιτάζει περίεργα, σχεδόν τρόμαξε, αλλά δεν είπε τίποτα. «Απογοητευμένη από τη δουλειά μωρέ, λογικό», σκέφτηκε αλλάζοντας ταχύτητα. 

«Rocky, πού είσαι αγόρι μου;», φώναξε μπαίνοντας στο σπίτι. Ο Μπαρτ είχε αφήσει επίτηδες την πόρτα του κήπου ανοιχτή, κάτι για το οποίο συχνά τσακώνονταν. Ο Rocky έκανε τις ψαχτικές του στον κήπο θάβοντας και ξεθάβοντας ζωΰφια και πλαστικά κόκκαλα. Στον κήπο αυτήν τη φορά πάντως δε βρισκόταν κι έτσι η Χαρά πήρε τα σανδάλια της στο χέρι και ξεκίνησε για τη μικρή παραλία κάτω από τος σπίτι, όπου πιθανότατα ο Rocky θα κυνηγούσε τη γάτα του γείτονα. Η Ελπίδα έκλεισε νευριασμένα την πόρτα πίσω της και την ακολούθησε. Όταν την έφτασε, η Χαρά ήταν πλέον σκυμμένη πάνω από τον Rocky και τον χαΐδευε. Η Ελπίδα τότε ξεκίνησε αθόρυβα να τρέχει προς το μέρος της...

συνεχίζεται...

Posted in | 3 Comments

Κόκκινη γραμμή - μέρος Ι



«Αν ακολουθήσεις την κόκκινη γραμμή μπροστά από το βράχο, θα περάσεις ανάμεσα σε δύο βρεγμένα σανδάλια και θα φτάσεις εκεί που σκάει το κύμα».

-       Πήρα τη δουλειά!
-       Αλήθεια, μωρό μου;! Ήμουν σίγουρος για σένα!
-       Ναι! Θα πάμε και το ταξιδάκι που λέγαμε στο Ντάλας! Λοιπόν, πρέπει να κάνω κάτι δουλίτσες κέντρο, θα σου τηλεφωνήσω μετά, οκ;
-       Έγινε, φιλάκια.

«Αν ακολουθήσεις την κόκκινη γραμμή μπροστά από το βράχο, θα περάσεις ανάμεσα σε δύο βρεγμένα σανδάλια και θα φτάσεις εκεί που σκάει το κύμα». Ξύπνησε με αυτές τις λέξεις στο μυαλό του. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνουν ή να τις θυμηθεί από κάποια στιχομυθία. Δεν έδωσε σημασία. «Βράχο; Πάλι διακοπές θέλω ο μαλάκας;». Το κρεβάτι ήταν άδειο, αν και ήταν μόλις επτά το πρωί. Η Χαρά βρισκόταν ήδη καθ’οδόν προς το κέντρο. Σημαντική μέρα γι’αυτήν η σημερινή και δεν ήθελε ν’αφήσει το χρόνο άφιξης της στο ραντεβού στην τύχη. Ήταν η τρίτη και τελική συνέντευξη για τη θέση της νομικής συμβούλου σε ανερχόμενη εταιρία με βεντάλιες. Μαλλί άψογο, ταγέρ κλασικό, παπούτσια ασορτί, ρολόι σικάτο, μανικιούρ πρώτο, κραγιόν διακριτικό, ύφος θηλυκό, λόγος αποφασιστικός, διάθεση φιλική. Η πόρτα ανοίγει και η εύσωμη γραμματέας την προσκαλεί χαμογελαστά: «Κυρία Παντανή, σας περιμένουν».  

«Με κάθε δύο βεντάλιες Peacock δώρο ένα ζευγάρι σανδάλια». «What the fuck?»,  αναρωτήθηκε φωναχτά ο Μπαρτ μέσα στο αυτοκίνητο. «Σανδάλια χειμωνιάτικα;»... Στη στροφή πάνω από το σχολείο συναντά έναν πεσμένο από το βουνό βράχο και φρενάρει απότομα. Ξεστομίζει μερικά αμερικάνικα για την απροσεξία του. Ο εργάτης με τη σημαία του φωνάζει: «κόκκινη γραμμή, κόκκινη σημαία, τίποτα δεν είδες; Θα μας σκοτώσεις ρε φίλε». «Με συγχωρείς, sorry mate». Πολύ αργά πέρασε μέσα από τη σημασμένη περιοχή και τους άλλους μικρότερους βράχους. Δεν κατάλαβε πώς έκλεισε το ραδιόφωνο, αλλά οι ίδιες 24 λέξεις ακούστηκαν μέσα του: «αν ακολουθήσεις την κόκκινη γραμμή μπροστά από το βράχο, θα περάσεις ανάμεσα σε δύο βρεγμένα σανδάλια και θα φτάσεις εκεί που σκάει το κύμα».

συνεχίζεται...

Posted in | 10 Comments

Βραχυκύκλωμα



Σκέφτομαι εικόνες και όχι λόγια.
Επιλέγω να μεταφέρω εικόνες και κινήσεις με τα κείμενα μου.
Απατώμαι με το να νομίζω ότι γράφοντας ό,τι μου κατέβει, απελευθερώνομαι.
Γράφω ό,τι μου κατέβει.
Ζω σε ένα έγχρωμο κόμιξ στο οποίο οι τριγύρω φιγούρες νομίζουν ότι ζουν το πραγματικό.
Αγνοώ τις βουλές της δικής τους, πολύχρωμης, χάρτινης πραγματικότητας.
Πειθαρχώ στα χρονοδιαγράμματα που ρίχνει κάτω από την πόρτα η όποια δική μου πραγματικότητα.
Παρατηρώ τις τέσσερις διαστάσεις του πραγματικού μου, το χρόνο, τη σκέψη, το όνειρο και τον πόνο.
Χαιρετώ το νέο στη διάσταση του χρόνου που μου κουνά το μαντήλι, αν και φεύγει αυτό και όχι εγώ.
Μένω και σχεδιάζω γραμμές ίσιες και λεπτές μέχρι που η μύτη του μολυβιού παχαίνει και τις θολώνει.
Αποκαλύπτω όμως στο μισό μου νου φόβους που για χρόνια έκρυβα στο άλλο του μισό.
Φωτίζω έμμεσα το μέσα ανοίγοντας το στο φως, έτσι απλά.

Posted in | 10 Comments

ShareThis

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.