Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δάκρυ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σεισμός ήταν

| Published 9 Ιανουαρίου 2013



Βρυχάται η γη, βρίζει και αναθεματίζει

ήρθε η ώρα μας;
λες, επιτέλους;

βλέπεις το ρολόι με γουρλωμένα μάτια
σηκώνεσαι, κερδίζεις δυο φιλιά, τα πρώτα της νέας σου γέννησης
-κερδίζουμε ήδη, σου λέω, άσε με να γευτώ το στήθος σου μια τελευταία φορά πριν βγούμε στον κόσμο-
αρπάζεις το κοντάρι, ένα μπουκάλι νερό, το μααλόξ
σβήνεις την ημερομηνία που ένα αόρατο χέρι με κρύο μολύβι
πάνω στην ταυτότητα σου έγραψε
και λίγο πριν φτάσεις στην είσοδο του γλυκόπικρου χάους
η πόρτα του σπιτιού σφραγίζει εκκωφαντικά τον ενθουσιασμό σου,
ρίχνοντας και τους εκκρεμείς λογαριασμούς απ΄το αυτοσχέδιο τραπεζάκι

η ημερομηνία λήξης σου αυτόματα χαράσσεται πάλι
πάνω στο πλαστικό της αστυνομικής ταυτότητας

σεισμός ήταν, όχι ξεσηκωμός
άραξε

Posted in | Leave a comment

θέλω να

| Published 24 Δεκεμβρίου 2012


θέλω να
κλειδώσω την πόρτα,
σφραγίσω το στόμα,
παγιδεύσω το φως έξω απ’τα παράθυρα,
αποφύγω γιορτινούς θορύβους
και αμήχανα λεπτά πάνω από μια οθόνη κινητού
ανάμεσα σε κόσμο που βαρέθηκα να σκάβω μέσα του
και φίλους που γίνανε συμβάσεις

θέλω να
ενώσω τις δυο ματιές που ρίχνω στο ημερολόγιο,
την πρώτη όταν χάνεσαι στο κτίριο των αναχωρήσεων
και την τελευταία λίγο πριν ακούσω την άφιξη σου
κάτω απ’το υπόστεγο υπό βροχή
μαζί με τα μόνα τσιγάρα που’χω κάνει στη ζωή μου

θέλω να
ξορκίσω το τέλος
που τα χείλη σου μου τάζουν
και πρώτος εγώ
στο τέλος αυτό
ας προδοθώ

Posted in | 3 Comments

Γι'αυτούς να λυπάσαι

| Published 28 Οκτωβρίου 2012




Μη λυπάσαι γι’αυτούς.

Όταν εσύ πρωτάρχισες να ιδρώνεις απ’το φόβο, αυτοί έφταναν με τη σωτήρια λέμβο στην άλλη όχθη.

Για τα ζευγαράκια να λυπάσαι. Που Μετανάστευση το τρίτο πρόσωπο ονόμασαν.

Για τους μαθητές να λυπάσαι. Που πριν καλοσχηματίσουν τ’όνειρο αναγκάζονται σε καλούπια να το βάλουν.

Και για τα πουλιά να λυπάσαι. Που ζουν στον ουρανό, μα στο χώμα αναγκάζονται να πεθάνουν.

Γι’αυτούς να λυπάσαι.

Για τους φυγάδες δάκρυ δεν περισσεύει.

Posted in | Leave a comment

Λεμονανθός

| Published 1 Απριλίου 2012



Πόσο μάταιο μου φαίνεται όλο αυτό.

Μου είπες να περιμένω στα σκαλιά και να προσέχω το εγώ σου. Το φρόντιζα σαν τα μάτια σου κι έκρυβα τον πόνο πίσω απ’αυτά, όταν τα’κλεινες για να κοιμηθείς. Πάνε δώδεκα μέρες κι έχω κάνει τα σκαλιά σου στέγη μου. Ξυπνάω απ’τις κραυγές του εγώ σου και είμαι πάντα εκεί να το καθησυχάσω χαϊδεύοντας το λίγο με το δικό μου.

Πόσο στείρες θα στέκονται οι ανθισμένες λεμονιές χωρίς το πότισμα σου.

Δεκαεννιά μέρες κι ακόμα σε περιμένω. Έχω αλλάξει στάση πλέον. Στα σκαλιά γιατί πιάστηκα, ξέρεις. Σσσουτ, δεν το είπα αυτό, όχι. Δεν παραπονέθηκα, συγγνώμη...αλήθεια! Ο έρανος πέτυχε και λίγοι καλοί φίλοι μου χάρισαν υπομονή που χρειαζόμουν. Δε με ταλαιπωρείς, μην ανησυχείς. Άλλωστε γιατί να ενοχλούμαι που ζω στα σκαλιά σου; Αν έμενα στα δικά μου, τότε ναι να γκρινιάξω. Με το εγώ σου τα λέμε για ώρες πλέον. Μου’χει εκμυστηρευτεί τα πάντα για σένα κι έχουμε γίνει ένα. Στο λέω για να μη βρεθείς προ εκπλήξεως, όταν ανοίξεις την πόρτα και μας δεις να φιλιόμαστε στο βρεγμένο σκαλί.

Πόσο λίγο έκανε η απουσία σου να δείχνει το πολύ.

Εικοσιέξι μέρες και δεν μπορώ να σου κρυφτώ πια. Το λάτρεψα το εγώ σου αλλά πεθύμησα το εμείς μας. Βγες έξω, λίγο μόνο να μας δω μαζί και να χαστουκίσω την ανασφάλεια μου. Έλα κάτσε εδώ δίπλα μου που το ζέστανα για σένα...

Πόσο μου λείπετε, ματάκια μου.

Posted in | Leave a comment

Τόσα...

| Published 4 Νοεμβρίου 2011




 
Τόσα...
Τόσα, που θέλω να σου πω είν’αυτά, που στο μυαλό πλημμύρα φέρνουν.
Και ό,τι μικρό τ’αυλάκια του πότιζε, μ’ορμή μακριά τώρα το διώχνουν.
Ξέρεις, είναι κάποιες αγκαλιές που τόσο μισές μου φαίνονται.
Γιατί παρά τη δύναμη τους, τα δέρματα μας δύο μένουν.
Και πανικοβάλεσαι. Και απορείς γιατί και τόσο...

Πόσο...
Πόσο πολύ τρέμουν τα δάχτυλα τώρα που σου γράφω.
Δάχτυλα μετανάστες που στα δικά σου γυρίζουν για ουσία και πατρίδα.
Τότε που ο νους τα μάτια παρακαλά,
τις πρώτες αχτίδες με μανία να τις κλέψει
και στα δικά σου μέσα για καλημέρα να τις ρίξει.

Posted in | Leave a comment

Βούρκος

| Published 30 Οκτωβρίου 2011


 [ματιές]
Δεν έχω αφήσει δρόμο για δρόμο, πόρτα για πόρτα που τη φωνή μου να μη ρίξω για σημάδι γυρισμού. Γιατί η ερώτηση μου απάντηση δε βρίσκει από ανθρώπου χείλη. Πώς γίνεται δυο μάτια ομορφότερα από ζεστή ακροθαλασσιά και πλάνα πανσέληνο μαζί να βουρκώνουν τα βράδια του Οκτώβρη;


Μάτια σαν τα δικά σου ο βούρκος φοβάται ν’αγγίξει. Μάτια λίμνες που μέσα τους θε’να χαθώ μέχρι να στραγγίξω αυτά και τα βάσανα που τα πνίγουν. Να ποτίσω με δάκρυα τα μάγουλα σου, το ροδαλό τους φως ποτέ μη στερηθώ.

αφιερωμένο

Posted in | Leave a comment

ΒΟΗΘΕΙΑ

| Published 24 Σεπτεμβρίου 2011


 [brain dead]

Σηκώθηκε από την καρέκλα και άφησε το ποτήρι με το καλαμάκι στο πρόχειρο κομοδίνο. Με τον αντίχειρά της σκούπισε το πηγούνι του από το νερό που είχε χυθεί. Η υπερήλικας νοσηλεύτρια Μαίρη γνώρισε το νεαρό ασθενή της μόλις πριν από λίγα λεπτά. Ήταν ο ένας από τους τριάντα που της είχαν ανατεθεί για το απόγευμα. Όλοι οι ασθενείς είχαν υγρά μάτια που αργά ανοιγόκλειναν. Ο νεαρός ΑΦ764 είχε όμως μεγάλα μάτια που το κάλυμμα δακρύου τα έκανε ακόμα πιο εκφραστικά. Τη γόητευσε αυτό. Της θύμισαν το γιο της.

Το χωράφι απλωνόταν σε μία έκταση τριάντα περίπου στρεμμάτων. Λόγω της αμφιθεατρικής του θέσης μπορούσες από μακριά να διακρίνεις τις νοσοκόμες, που λόγω της μεγάλης τους ηλικίας βημάτιζαν νωχελικά από κρεβάτι σε κρεβάτι. Το υπαίθριο νοσοκομείο φιλοξενούσε περίπου δύο χιλιάδες ασθενείς. Όλοι νεαροί, άντρες και γυναίκες, μορφωμένοι ως επί το πλείστον, άνεργοι εδώ και καιρό ή άνεργοι χωρίς να το γνωρίζουν ακόμα. Εκτός από το κοινό βιογραφικό, οι ασθενείς συνδέονταν με διαφανή καλώδια που διέτρεχαν το χωράφι από άκρη σε άκρη. Στην κορυφή βρισκόταν η δεξαμενή με το πράσινο διάλυμα που χυνόταν στις φλέβες των νεαρών μέσω των καλωδίων.

Πόσο οξύμωρο να φροντίζουν γριές γυναίκες υγιέστατους νέους. Όλοι τους ακίνητοι πάνω στα λευκά κρεβάτια, χέρια-πόδια σ’έκταση, και μάτια βουρκωμένα, βυθισμένα στο κενό. «Πόσο ιδιαίτερος ο σύγχρονος τρόπος ανατροφής των νέων γενιών», σκέφτηκε η Μαίρη. «Θα υπάρχει σίγουρα καλός λόγος για αυτή την εικόνα όμως», έπεισε τον εαυτό της. Οι σκέψεις της δε διατάραξαν τη νεκρική σιγή ούτε κατάφεραν να διαπεράσουν τα κρανία των εγκεφαλικά νεκρών ασθενών. Άκουγες μόνο παντόφλες να σέρνονται αργά στο χώμα και πράσινο φάρμακο σε μεγάλες δόσεις να ωθείται από τη δεξαμενή στα καλώδια.

Η Μαίρη κοιτούσε ανυπόμονα στην ανηφόρα του νοσοκομείου περιμένοντας να λάβει τον καθημερινό, καθησυχαστικό χαιρετισμό της συναδέλφου. Όχι μόνο δεν είδε το χέρι της συναδέλφου στον αέρα, αλλά παρατήρησε έντονη κινητικότητα στη μεριά της. Επικράτησε πανικός. Πολλές νοσοκόμες πλησίασαν τη συνάδελφο της τρομοκρατημένης πλέον Μαίρης. Ο ασθενής ΒΧ312, για τον οποίο η Μαίρη περίμενε το θετικό σινιάλο ότι όλα πάνε καλά, δεν ήταν άλλος από τον γιο της. Ο ΒΧ312 δεν είχε απλά καταφέρει ύστερα από μήνες αδράνειας να κινήσει το δείκτη του δεξιού του χέριου, αλλά είχε γράψει κιόλας μία λέξη στο σεντόνι του: με μεγάλα, πράσινα γράμματα το σεντόνι, που τώρα κυμάτιζε στον αέρα, φώναζε ΒΟΗΘΕΙΑ.

Posted in | Leave a comment

30

| Published 29 Ιουλίου 2011



[30]



Τριάντα μέρες δίχως φιλί,
μέρες απουσίας που μόνο πόνο φέρνουν στα χείλη,
που τη λαλιά τους σαπίζουν
και με το δάκρυ μαζί στο χώμα πέφτουν.

Τριάντα νύχτες γεμάτες μισά.
Μισά κρεβάτια, μισές αγκαλιές, σκέψεις μισές.
Οι μυρωδιές σου, θύμιση του πλάνου μυαλού,
για στιγμές το μισό κάνουν ένα.

Χρόνε μοιροκράτη τα μάτια λίγο σβήσε,
να γίνει το τριάντα είκοσι και το είκοσι τώρα.
Γιατί θλίψη λένε τον εχθρό
και τα σκήπτρα σου θα κλέψει.

·~·~·~·

Μου λείπεις. Ήδη.

Posted in | Leave a comment

Kρητη

| Published 1 Ιουνίου 2011

Όπου κι αν τα μάθια μου πλανέψω, όποια γη τα πόδια μου κι αν πατήξουν, όσες ξένες χέρες και ν’αγγίζω, ό,τι μουσικές ξενικές κι έμμορφες τ’αυτιά μου να γροικούν, σε τούτα δω τα χώματα αδερφέ να με σκορπίσεις.


Πρώτα το κλάμα τσ’αγάπης κ’έπειτ’αυτό τση λύρας τα στερνά μου ακούσματα θέλω γω να’ναι. Σκιά των Αστερουσίων το βαγιοκλαδισμένο μου καθελέτο να δροσίζει κι αλάτσι του Λιβυκού τον κρόκο να τον καίει. 


Μηδέ πλούτη και δόξες, μηδέ μεγάλες τύχες μη μου πέψει η μοίρα, αν είναι ετούτη δω τη γη για πάντα ν’αφήκω κι η ψυχή μου απ’αλλού ν’ανεπεταρίξει. Κι αν είναι τούτο δω το θέλημα ποτέ του να μη γίνει, καλλιά ντελόγο να μου πάρεις τον αέρα που φυσώ.



γροικώ=ακούω
βαγιοκλαδισμένο=περιποιημένο
καθελέτο=νεκροκρέβατο
πέμπω=στέλνω
ανεπεταρίζω=ανοίγω τα φτερά μου και πετώ
ντελόγο=αμέσως
Crocus sieberi sieberi: ενδημικός κρόκος της Κρήτης που συναντάται κυρίως την άνοιξη κοντά σε περιοχές που λιώνει το χιόνι

Posted in | Leave a comment

MAT in love

| Published 23 Φεβρουαρίου 2011



Οι εντολές που είχαν από τον Αρχηγό ήταν σαφείς – σχεδόν. Ποτέ άλλωστε δεν λάμβαναν εντολές που θα μπορούσαν να εκληφθούν ποικιλοτρόπως. Δεν υπήρχε περιθώριο για λανθασμένη ερμηνεία, ούτε για προσωπική παρέμβαση στην εκτέλεση της διαταγής. «Το τετράγωνο πίσω σας παραμένει σε όλη τη διάρκεια της μέρας άδειο από πολίτες. Θα παραταχθείτε σε 4 γραμμές περιμετρικά. Δεν επιτρέπετε σε κανέναν να περάσει ανάμεσα σας. Με εντολή του διμοιρίτη σας χρησιμοποιείτε βία. Αν κρίνετε ότι απειλείται η σωματική σας ακεραιότητα, δράστε αναλόγως».

Αυτή η τελευταία πρόταση τον τσάκισε. Όχι γιατί φοβόταν ότι θα τραυμάτιζε κάποιον, όχι. Αλλά γιατί η επιθετικότητα του ήταν ανεξέλεγκτη το τελευταίο διάστημα. Και όταν του έδιναν το ελεύθερο να δράσει βάσει της δικής του κρίσης, έχανε τον έλεγχο. Η τρίμηνη παύση εργασίας που του επιβλήθηκε πέρσι με σκοπό να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα ψυχοθεραπευτικών συνεδριών δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αναγκάστηκε να διώξει και το σκύλο που από παιδί φρόντιζε στο χωριό και είχε φέρει στην πόλη. Οι στενοί του συνεργάτες το γνώριζαν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω. Είχαν ποντάρει στη ψυχοθεραπεία που για πρώτη φορά αμερικάνοι πράκτορες δοκίμαζαν στην Ελλάδα. Όχι γιατί ανησυχούσαν για τον Ματθαίο, όχι. Αλλά γιατί φοβόντουσαν ότι θα τους εξέθετε ή θα τους έβαζε σε κίνδυνο σε κάποια διαδήλωση. Πρόσφατα στο τοπικό ποδοσφαιρικό ντέρμπι ο Ματθαίος πέταξε το κράνος του σε οπαδό που συσχέτιζε σε σύνθημα όργανα της τάξης και συμπαθητικά τετράποδα. Μια άλλη φορά έβριζε κι αυτός τους οπαδούς της φιλοξενούμενης ομάδας. Τον τράβηξε και η κάμερα. Και δεν ήταν καν υποστηρικτής κάποιας από τις δύο ομάδες. Στον ίδιο αγώνα ο Πρόεδρος της γηπεδούχου ομάδας έφαγε γκλομπιά από τον Ματθαίο, γιατί πήγε να του πάρει το γκλομπ.

«Δεν αλλάζουμε θέση, μαλάκες. Αν χαλαρώσουμε, θα μας πηδήξουν. Ματ, εντάξει;». Ο Ματ, όπως τον αποκαλούσαν στη διμοιρία, τους έβλεπε με τα πανώ και τις ντουντούκες να πλησιάζουν από το σταυροδρόμι. «Έρχονται τα κουμμούνια», είπε στον διπλανό του. Στο χωριό είχε ένα γείτονα κομμουνιστή με μεγάλο μουστάκι. Ήταν τόσο κάθετος στις πολιτικές του απόψεις και στον τρόπο που ντυνόταν που ο μικρός τότε Ματθαίος νόμιζε πως όλοι έτσι πρέπει να μοιάζουν. Ξαφνιάστηκε όταν τους είδε στην πόλη αμούστακους με κοκκάλινα γυαλιά. «Άντε να τους καταλάβω τώρα», έλεγε στη μάνα του κοιτώντας τη ν’αρμέγει την αγελάδα. Μια μικρή πέτρα που έπεσε στα πόδια του τον εκνεύρισε. Τον κατάλαβαν και του είπαν να ηρεμήσει.

«Πίσω, πίσω!», φώναξε ο διμοιρίτης, αλλά ο Ματθαίος είχε μείνει μπροστά να χτυπά στα πλευρά μια 22χρονη φοιτήτρια της Θεολογίας. Μέσα στο χαμό δεν άκουγε εντολές και συνθήματα. Όχι πως θα τους έδινε σημασία, όχι. Αλλά για το τυπικό της τυπικής ΕΔΕ. «Σταμάτα! Δεν πέταξα εγώ κάτι!». Στο έκτο χτύπημα, που η 22χρονη Χαρά γυρνά και τον κοιτά στα μάτια, ο Ματθαίος άρχισε να κλαίει. «Μαζί είμαστε, αδερφέ, κατάλαβε το!». Η Χαρά, η Χαρούλα από το χωριό, δεν είχε καταλάβει ποιος κρύβεται μέσα στο κράνος. Ο χαμένος του έρωτας, η γυναίκα για την οποία ένιωσε την ανάγκη ν’αφήσει την επαρχία, όταν έμαθε ότι αρραβωνιαζόταν το γιο του κομμουνιστή. Μέσα στον καπνό από τα δακρυγόνα ο νεαρός αστυνομικός πότισε την αντιασφυξιογόνο του μάσκα με δάκρυα και ένιωσε το απόστημα της βίας να σπάει στο κεφάλι του. Έβγαλε το κράνος του, σήκωσε τη Χαρούλα στα χέρια του και ανάμεσα σε χειροκροτήματα χάθηκε μέσα στο πλήθος των αμούστακων διαδηλωτών.

Posted in | 4 Comments

Ένα μόνο, ένα

| Published 12 Νοεμβρίου 2010





Στεκόταν στη σκιά του για χρόνια περιμένοντας ένα άγγιγμα. Δεν επέτρεψε ποτέ σε οποιοδήποτε συναίσθημα να φτάσει σ’αυτόν. Συχνά τον κοιτούσε να κινεί τα χέρια και τη ματιά του στο χώρο και βυθιζόταν στη σκέψη. Τον άκουγε να μιλάει και ήξερε ότι τα αυτιά βοηθούσαν στη σύλληψη του γεγονότος. Το ίδιο γινόταν με τα μάτια όταν παρατηρούσε τις βαθιές ρίγες στο κάτω χείλος του. Όποτε δένανε τα χέρια άφηνε τον έλεγχο στο σύστημα της αφής. Όταν όμως πονούσε, δάκρυζε, έκλαιγε, μισούσε, θύμωνε και πείσμωνε, φοβόταν ότι τίποτα δεν μπορούσε να ελεγχθεί. Ότι τα πολλά απλωμένα νοητά χέρια που εμπόδιζαν τη φυγή των συναισθημάτων μακριά από την πηγή τους, χάνονταν μονομιάς.

Ανησυχούσε για τον κόσμο των αισθημάτων, τη δημιουργία των οποίων πάντα θαύμαζε, αλλά αδυνατούσε να βάλει σε καλούπια και κανόνες. Και αυτό ήταν σωτήριο, καθώς η κανονικοποίηση τους δε θα επέτρεπε τη γέννηση τους. Δεν τον αγαπούσε μόνο γι’αυτό που ήταν. Τον αγαπούσε, γιατί ήταν η μεγαλύτερη έμπνευση δημιουργίας. Η παρουσία του και μόνο, ο ήχος του, το δέρμα του, η μυρωδιά του, αποκτούσαν διάσταση απόκοσμη και αιτία σωματικής και πνευματικής εγρήγορσης. Αλλά ποτέ δεν έφτασε στο σημείο να του τα πει όλα αυτά. Γιατί άλλωστε; Όλα αυτά ήταν τόσο λίγα μπροστά σε ένα άγγιγμα. Ένα άγγιγμα μόνο.

Posted in | 4 Comments

Βραχυκύκλωμα

| Published 4 Σεπτεμβρίου 2010


[βραχυκύκλωμα μεν, φωτεινό δε]

Σκέφτομαι εικόνες και όχι λόγια.
Επιλέγω να μεταφέρω εικόνες και κινήσεις με τα κείμενα μου.
Απατώμαι με το να νομίζω ότι γράφοντας ό,τι μου κατέβει, απελευθερώνομαι.
Γράφω ό,τι μου κατέβει.
Ζω σε ένα έγχρωμο κόμιξ στο οποίο οι τριγύρω φιγούρες νομίζουν ότι ζουν το πραγματικό.
Αγνοώ τις βουλές της δικής τους, πολύχρωμης, χάρτινης πραγματικότητας.
Πειθαρχώ στα χρονοδιαγράμματα που ρίχνει κάτω από την πόρτα η όποια δική μου πραγματικότητα.
Παρατηρώ τις τέσσερις διαστάσεις του πραγματικού μου, το χρόνο, τη σκέψη, το όνειρο και τον πόνο.
Χαιρετώ το νέο στη διάσταση του χρόνου που μου κουνά το μαντήλι, αν και φεύγει αυτό και όχι εγώ.
Μένω και σχεδιάζω γραμμές ίσιες και λεπτές μέχρι που η μύτη του μολυβιού παχαίνει και τις θολώνει.
Αποκαλύπτω όμως στο μισό μου νου φόβους που για χρόνια έκρυβα στο άλλο του μισό.
Φωτίζω έμμεσα το μέσα ανοίγοντας το στο φως, έτσι απλά.

Posted in | 10 Comments

Moon art

| Published 27 Ιουλίου 2010



Ασαφή τα όρια του προσώπου σου υπό το φως του κεριού που τρεμόπαιζε. Κάθισα απέναντι σου στο διπλανό τραπέζι και χρειάστηκαν μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να υποκύψω στα μάγια σου. Αυτές οι ελάχιστες στιγμές  μύησης ήταν και οι πρώτες της γνωριμίας μας. Σε συνάντησα πρώτη φορά το βράδυ εκείνο στο παραλιακό μπαρ της νότιας παραλίας. Ελάχιστα μέτρα πιο πέρα το νερό του Λιβυκού, γοητευμένο κι αυτό από τη ματιά σου, πλησίαζε παλινδρομικά γέρνοντας προς το μέρος σου. Άμμο ή θρυμματισμένη πέτρα ακουμπούσαν τα πόδια μας, δε θυμάμαι ακριβώς. Στο φόντο των μαλλιών σου το φως του φεγγαριού έστρωνε γαλάζιο σεντόνι για να σε υποδεχτεί το ίδιο βράδυ. Δύσκολο να αποφασίσω, αν η φύση πρόσθετε στο ειδυλλιακό του προσώπου σου ή εσύ σ’αυτήν. «Για κοίτα που οι πίνακες του Μοντιλιάνι βγαίνουν τα βράδια σεργιάνι», είπα στον εαυτό μου. 

Θα’χεις μαγέψει άντρες και γυναίκες, είμαι σίγουρος. Ο άνεμος, το φως του κεριού και του φεγγαριού έδιναν στις γωνίες του προσώπου σου υφή καμβά. Όχι, δεν είσαι ιδιαίτερα όμορφη, το ξέρεις άλλωστε. Είσαι πραγματικά όμορφη όμως· σε εξώφυλλα εφήμερων περιοδικών το πρόσωπό σου θα βούλιαζε στο χαρτί. Χαίρομαι που βρέθηκα στο μικροχώρο σου εκείνο το βράδυ. Βλέποντας σε το όμορφη έγινε πάλι έμμορφη. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, αλλά ήταν το τελευταίο που μ’ένοιαζε. Πόσο συχνά άλλωστε συναντάς κάποιον να μιλά σ’ένα έργο τέχνης;

Posted in | 13 Comments

«Τα χρόνια μου βάλτωσαν στα μην»

| Published 7 Ιουλίου 2010


[Άκου...]

Ξεδίπλωσε την ξύλινη καρέκλα και τίναξε τη σκόνη από το ριγέ πανί. Ήταν έτοιμος να κάτσει, αλλά όχι. Τεντώνει ξανά το σώμα του και τη μετακινεί λίγα μέτρα μακριότερα από το φοίνικα. Εδώ το φως του φεγγαριού δε θα΄βρισκε εμπόδιο να τον βάλει στο κάδρο της νύχτας. Απομακρύνθηκε για λίγο αφήνοντας μόνη την καρέκλα στο φως του φυσικού προβολέα. Ο τραγουδιστός αγαπημένος του ήχος ανακατεύτηκε με τον ήχο των κυμάτων και αυτός βολεύτηκε στην καρέκλα βυθίζοντας την περισσότερο στην υγρή άμμο. Η διαδρομή του ξυπόλητος από το πικ-απ μέχρι εκεί του φάνηκε λυτρωτική. Έγινε ένα με την αμμουδιά, αν και ένιωσε το αδιάκριτο βλέμμα του φεγγαριού να τον ακολουθεί βήμα-βήμα. Τα δάχτυλα των ποδιών του παίζανε με το νερό που τον πλησίαζε και ξανάφευγε σαν σαγηνευτική γυναίκα με σκουρόχρωμο πέπλο. «Σςς» ψιθυρίζει στη γυναίκα με δισταγμό. «Άκου την Έλλα»...

Posted in | 11 Comments

ShareThis

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.