σε χώρα βουβωνική

| Published 24 Αυγούστου 2014

αν και οι μέρες οι φωτεινές που περιμένεις έχουν έρθει και συ δεν τις έχεις αντιληφθεί στη σκιά κάτω απ'το καπελάκι σου στη θάλασσα, να μη στενοχωρηθείς γιατί αυτές ακόμα φωτεινότερες θα γίνουν μέσα σου μόλις οι σκοτεινές πάρουν τη θέση τους/δε σου γράφω πια τόσο συχνά, φταίει η σκληράδα του κόσμου που μ'έφτασε ή μήπως η ήρεμη πια ανάσα σου λίγο πριν το ξύπνημα που κάνει τα λόγια να δείχνουν μικρά;/τα σώματα μας κάθονται δίπλα δίπλα σ'όλες τις αμμουδιές, σαν ένα ζευγάρι παντόφλες παρατημένο στην ακροθαλασσιά όσο ο κάτοχος τους βουτά/σαν παντόφλες στην άμμο θα φαινόμαστε από ένα δορυφόρο όλο το καλοκαίρι, το φαντάζεσαι;/πλησιάζει χρόνο αυτή η βουτιά που ξεκίνησε δίπλα σ'ένα φάρο και έξω απ'το νερό ακόμα να βγω για ν'αναπνεύσω, γιατί χαζό δε με λες και τ'οξυγόνο μου βρίσκεται κάτω απ΄τη γραμμή της θάλασσας σε κάθε ανοιγόκλειμα των ματιών σου/λες αυτό που παχαίνουμε μαζί να μην είναι λίπος μα κάτι του έρωτα αδιευκρίνιστο από την επιστήμη;/λιώσαμε μου λέει η Σοφία το βράδυ στο μετόχι, ήταν τότε που με χτύπησε σαν ρεύμα το χαμόγελο σου ανάμεσα στις ελιές δίπλα στο μαντολίνο που έπαιζε αργά και τους φίλους σου να ψάχνουν μάταια την απόκριση σου, ναι της λέω λιώσαμε, τον καύσωνα εννοούσε/είναι άμυνα για μένα ο έρωτας σου τέτοιες εποχές, τύχη, θράσος μήπως ή απλά ένα αναπόφευκτο ταξίδι σαν κι αυτό που χαρίζουν οι βουβώνες σου στα χείλη μου;/ένα μακρόσυρτο ναι είναι οι μέρες μου μαζί σου μα τα βράδια μου "μη φύγεις" σου ψιθυρίζουν πίσω απ'το αυτί/(μη φύγεις)

Leave a comment

μικρός περπατούσα γρήγορα

| Published 1 Μαΐου 2014



χθες περπάτησα μερικά μέτρα στο δρόμο με τον πατέρα μου 
«μικρός περπατούσες γρήγορα», μου είπε, «τί άλλαξε;»


-βρήκα αυτό που έψαχνα, πατέρα


1 Comment

pixel

| Published 1 Απριλίου 2014



Call started. Παρατηρώ τους μορφασμούς σου στο σκάιπ. Τα κενά μεταξύ των λέξεων μου και της δικής σου αντίδρασης όταν το δίκτυο είναι φορτωμένο απ’τους συγκατοίκους σου. Αυτά τα εκατοστά του δευτερολέπτου που νιώθω όσα σου λέω να βγαίνουν απ’το παρελθόν μου και όχι τη στιγμή που μιλάμε. Σαν να έρχονται οι απαντήσεις από μόνες τους, δίχως προετοιμασία. Σαν να υπήρχαν μέσα μου και απλά τις προκάλεσες ν’αρθρωθούν. Παρατηρώ το πιξελιασμένο σου χαμόγελο που καθαρίζει μόλις πλησιάσεις την οθόνη για να μου ψιθυρίσεις σ’αγαπώ. Όσο ακολουθώ την κίνηση των χειλιών σου στην οθόνη μου, ακούγεται στο βάθος μια άλλη οθόνη να μεταδίδει απαθώς τις δηλώσεις ενός φασίστα μ’εξουσία. Πώς γίνεται στον ίδιο χρόνο, χωρίς κανένα κενό δευτερολέπτων, να μισώ και ν’αγαπώ τόσο. Οι φωνές της απόγνωσης για όλα όσα εκτυλίσσονται δίπλα μου ανακατεύονται με τις φωνές μου όταν κάνουμε έρωτα μέσα σε μια χαράδρα του νου που όλο και βαθαίνει. Η οθόνη παγώνει, σε βλέπω με μάτια κλειστά για λίγα δευτερόλεπτα και μετά λίγες σκέψεις πιο κάτω εμφανίζεσαι ξανά. Η τηλεόραση παγώνει, οι δηλώσεις του φασίστα ποτίζουν τον αέρα που αναπνέουμε, «μιλάμε το πρωί, μου λείπεις». Call ended.

Leave a comment

παραδόθηκα ✓✓

| Published 12 Μαρτίου 2014


5 Comments

κεραίες

| Published 4 Μαρτίου 2014



χθες το απόγευμα έπεσε ο ήλιος και συ πάλι έλειπες

έτσι όπως τον έβλεπα να σκίζεται απ'τις κεραίες στις ταράτσες, ρώτησα τον εαυτό μου γιατί γεννήθηκα. αυτός ήπιε μονομιάς τη μισή μπύρα και απάντησε ότι γεννήθηκα για το ξημέρωμα που σε φίλησα στα Χανιά

τότε, λίγα λεπτά μετά το πρώτο χάδι που μου χάρισες κρυφά μέσα στο αυτοκίνητο και με τα λίγα φώτα που μας ράπιζαν να μένουν πίσω μας και να μας χαζεύουν

(μετράω αντίστροφα)

2 Comments

ShareThis

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.