Σκέφτομαι εικόνες και όχι λόγια.
Επιλέγω να μεταφέρω εικόνες και κινήσεις με τα κείμενα μου.
Απατώμαι με το να νομίζω ότι γράφοντας ό,τι μου κατέβει, απελευθερώνομαι.
Γράφω ό,τι μου κατέβει.
Ζω σε ένα έγχρωμο κόμιξ στο οποίο οι τριγύρω φιγούρες νομίζουν ότι ζουν το πραγματικό.
Αγνοώ τις βουλές της δικής τους, πολύχρωμης, χάρτινης πραγματικότητας.
Πειθαρχώ στα χρονοδιαγράμματα που ρίχνει κάτω από την πόρτα η όποια δική μου πραγματικότητα.
Παρατηρώ τις τέσσερις διαστάσεις του πραγματικού μου, το χρόνο, τη σκέψη, το όνειρο και τον πόνο.
Χαιρετώ το νέο στη διάσταση του χρόνου που μου κουνά το μαντήλι, αν και φεύγει αυτό και όχι εγώ.
Μένω και σχεδιάζω γραμμές ίσιες και λεπτές μέχρι που η μύτη του μολυβιού παχαίνει και τις θολώνει.
Αποκαλύπτω όμως στο μισό μου νου φόβους που για χρόνια έκρυβα στο άλλο του μισό.
Φωτίζω έμμεσα το μέσα ανοίγοντας το στο φως, έτσι απλά.
