Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σπέρμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

«Μη»

| Published 8 Νοεμβρίου 2012


Την ψηλή, καφετιά γλάστρα ξάπλωσε ο αέρας στην αυλή κι αυτή πρόστυχα τίναξε πίσω τα φύλλα απ’το λαιμό της.

Άκουσα το βογγητό μέσα στη βροχερή νύχτα, μα πού να σκεφτώ ότι έρωτα της κάνει στην παγωμένη αυλή. Ούτε πως δεν ήταν βροχή, μα τα υγρά τους αυτά που σκούπιζα, καθώς «μη σηκωθείς» σου φώναζα μέσα απ’το ζωγραφισμένο με χνώτα μας παράθυρο.

Την έβαλα στη θέση της, όσο ο αέρας σφύριζε «μη» στ’αυτιά μου – «μη» ήταν άραγε αυτό που άκουγα ή «αμήν»; Έπειτα στόλισα το χώμα της με τα δικά της πεσμένα φύλλα, που ακόμα μεθυσμένο άνεμο μυρίζανε, και τρεις μήνες μακρύτερα έστειλα το θάνατο μου. 


Posted in | Leave a comment

Υπεύθυνη δήλωση

| Published 19 Οκτωβρίου 2012


Και αναρωτήθηκε για την πολυτέλεια του έρωτα σε βράδια σκονισμένα

Για το δάκρυ που’φυγε από καύλα και όχι δακρυγόνο

Μήπως για μερικούς μήνες να μην το λέγανε έρωτα;

Να το λέγανε μολότωφ στα σεντόνια;

Λίγο μόνο για να γλύτωνε από τις τύψεις των βραδινών ειδήσεων και των στατιστικών καταχνιάς

Μα κι αυτός ένα μαύρο νούμερο ήταν, μια μέτρια ιστορία από τις πολλές, κρίκος μιας ουράς σε ηλιοπνιγμένο προαύλιο, μια ερώτηση που δίσταζες να ρωτήσεις, μια καρτέλα υπό ανανέωση, ένα μειωμένο εισιτήριο, ένα ρόδο που μια σταγόνα έψαχνε για να πετάξει χρώμα

Που πέταξε γιατί τη βρήκε

Και στα χαρτιά με τα πολλά κουτιά, τις δηλώσεις και τις υπογραφές, αλλά και στις ερωτήσεις των πολλών πίσω από σύννεφα καπνού

άνεργος δε δήλωνε,

μα ερωτευμένος

Posted in | 5 Comments

Μισο-

| Published 11 Σεπτεμβρίου 2012



Το μισόγευστο, το μισοτελειωμένο, το μισόπιωτο,
αυτό που λες λίγο ακόμα,
λίγο ακόμα να το ζήσω όσο θέλω,
να το εξαντλήσω, να το στεγνώσω,
να το κρεμάσω δίπλα στο βασιλικό μου,
να στέκομαι από κάτω του τα ζεστά μεσημέρια
να το στύβω και να ξεδιψώ απ’τις σταγόνες του

Μόνο για λίγο. Λίγο
Τόσο που μόνο λίγο δε θα δείχνει μετά
Και αυτήν την επανάληψη των λέξεων να σκεπάσει
Και τα νοήματα να φωτίσει,
όπως τα δάχτυλα που γράφουν λέξεις στο υγρό παραθύρι του χειμώνα
και οι ανάσες θαυμαστικά βάζουν στο τέλος
Λίγο μόνο,

το μισο- να γίνει ολο-
και το ένα ν’αυγατίσει

Posted in | Leave a comment

Χάπινες

| Published 6 Ιουλίου 2012





Την άμμο, το νερό, το χορτάρι και το γυαλισμένο ξύλο κάτω απ'το κρεβάτι να'κρυβα.
Τα χειροπιαστά που άγγιξαν τα πόδια σου και φεύγοντας άυλα τα βάφτισες.
Τ’αυτόγραφα που χάρισες σε καθετί που τις συναντήσεις μας σημαιοστόλισε.
Τα όχι που άρθρωσες μα εκείνα ναι φωνάζανε.

Όλα μαζί σε ένα κουτί πρώτων βοηθειών θα τα ρίξω.
Να παίρνω ένα ναι και λίγο ιδρωμένο χορτάρι για φάρμακο τα πρωινά που ξυπνώ απ’τ’όνειρο, μα λείπεις για να το συνεχίσω ξύπνιος.

Γιατί είμαι άρρωστος κι έχω το ακαταλόγιστο.
Γιατί έχω μήνες να προσέξω τί μου λες και ίσα που θυμάμαι τη φωνή σου.
Γιατί τα λόγια σου μου’ναι πριβέ συναυλία σε υπόγεια σκηνή και σκηνή θερινού σινεμά το πρόσωπό σου.
Κι εγώ απόψε είμαι πάλι εδώ, ο άρρωστος εκείνος που τη δόση του θέλει μα όχι και τη γιατρειά του.

Posted in | 1 Comment

Λίγα τα'χεις;

| Published 24 Ιουνίου 2012


Φεύγοντας μην κλείσεις την πόρτα και κοπεί το σχοινί που σου’χω δέσει στη μέση. Και μην ξεχνάς να το πατάς πότε πότε, όταν στη δουλειά πηγαίνεις από γραφείο σε γραφείο, για να με τινάζει όπου βρίσκομαι και νόημα στον τρόμο να δίνει. Και τα σημειώματα σου στο τραπέζι της κουζίνας; Ή μέσα στο πορτοφόλι; Ας τ'αφήσουμε καλύτερα. Γιατί τις λέξεις σου βλέπω παντού γραμμένες, σε τοίχους με μπογιά σαν συνθήματα ξεσηκωμού, σε πινακίδες με φως ν'αναβοσβήνουν εμφατικά και σε βιβλία με μεγάλα γράμματα να επισκιάζουν κάθε κείμενο και εικόνα... Χαίρομαι που συμφωνείς και άσε τα υπόλοιπα σε μένα. Τί, ποια υπόλοιπα; Αυτά που ξέρω πως ό,τι και να γίνει δε θα μπορέσω να νικήσω. Τη μυρωδιά σου στο μπλουζάκι μου που φόρεσες το βράδυ στο μπαλκόνι και μοιάζει πλέον με εισιτήριο άνευ επιστροφής για το βυθό, το μουτρωμένο σου πρόσωπο στον καθρέπτη εκείνο το μουντό πρωινό Δευτέρας, τα ξέφρενα λόγια που μου ψιθύρισες μετά το μεθυσμένο βράδυ στα νότια, το δάγκωμα του αυτιού, το θυμωμένο σου «και μένα γαμώτο πολύ».

Λίγα τα’χεις;


Posted in | 1 Comment

Ένα θαυμαστικό

| Published 20 Μαΐου 2012


Δάγκωμα του αριστερού αυτιού, δάχτυλα μέσα στα μαλλιά και η πλάτη σου στο στήθος μου. Πιέζεις τα δυο μου γόνατα και τινάζεσαι ψηλά γεμίζοντας με άμμο. Γελάς δυνατά και με προκαλείς να σε κυνηγήσω. Τρέχεις και πετάς με τα πόδια σου άμμο και παρακολουθώ εκατοντάδες κόκκους να κατευθύνονται πάνω μου. Ανοίγω τα χέρια και χώνομαι μέσα τους, ταξιδεύω στο χωροχρόνο σου και νιώθω τη γεύση σου να ποτίζει τα χείλια μου. Νιώθω ρε. Νιώθω ό,τι θα μπορούσα να νιώσω με τις αισθήσεις μου μέχρι να νιώσω ότι είναι λίγες για να σε νιώσω όσο θα’πρεπε. Γιατί δίπλα σου όλα είναι στο πρέπει. Πρέπει να σε αγγίζω και να σε ζω, έπαψε προ καιρού να’ναι ζήτημα επιλογής. Αρθρώνω μεγαλύτερες προτάσεις για να μπορέσω σ’ένα μόνο ανοιγόκλειμα της προσοχής σου να συμπεριλάβω όσα θέλω να σου πω. Καταργώ τις τελείες και μιλάω με απέραντες αλληλουχίες κομμάτων. Και στο τέλος, πάλι και μόνο εσύ. Ένα τεράστιο, τρομακτικό, επιβλητικό θαυμαστικό.

!

Posted in | Leave a comment

Μισή φιγούρα

| Published 23 Απριλίου 2012


Γράφω συνεχώς σημειώματα. Όπου βρεθώ, συνέχεια, σε πεταμένα χαρτιά, σε οπισθόφυλλα βιβλίων, σε διαφημιστικές χαρτοπετσέτες, στο κινητό, στην άμμο, στο μέιλ σου. Έχω γίνει κουραστικός για τα δάχτυλα μου και ίσως για τη σκέψη σου, το ξέρω.

Προσαρμόζω τις μουσικές μου λίστες σε ήχους που θα σε συνόδευαν στο περπάτημα σου, στο διάβασμα σου, στο χαλάρωμα σου στον παλιό, μπεζ καναπέ που βγάλαμε στη βεράντα το μεσημέρι που κάναμε πρώτη φορά έρωτα. Μαζί. Γιατί υπήρξαν και φορές πριν απ’αυτή που έκανα μόνος μου, ξέρεις. Μη γελάς. Όποτε με άγγιζες άθελα σου, ή σ’έβλεπα να πλησιάζεις στο αυτοκίνητο υπό βροχή, ή αμελούσες γλυκά τη μουστάρδα στο κάτω σου χείλος, τότε πάλι ανέβαζα σφυγμούς σα να κάναμε έρωτα.

Θυμάσαι το χορό μας ανάμεσα στ’απλωμένα ρούχα; Τη φιγούρα με το σταύρωμα των ποδιών που μου’μαθες εκεί ανάμεσα στα λευκά και βρεγμένα που μας χτυπούσαν στο πρόσωπο όποτε παραπατούσαμε; Την επαναλαμβάνω τα βράδια που δε με βλέπει κανείς περπατώντας προς την είσοδο του σπιτιού. Μόνο που στη στροφή δεν έχω το χέρι σου για να πιάσω και η μουσική σταματά απότομα. Και πρέπει να εξηγούμαι στα σκυλιά που με κοιτούν με απορία. Έχω αφήσει στον αστερισμό που τώρα βλέπεις καλύτερα από μένα ένα τεράστιο κουμπί play και περιμένω να το πατήσεις. Γιατί η φιγούρα μισή μου φαίνεται, όπως κι εγώ.

Μου λείπεις. Πάλι.


Posted in | Leave a comment

Μου'πες

| Published 20 Απριλίου 2012


Μου’πες, ότι θες να μου βάλεις στο μέτωπο ένα ηλεκτρονικό μαραφέτι που θ’ανάβει μαγικά όποτε με σκέφτεσαι και είσαι μακριά μου. Σου είπα, ότι το’χω εφεύρει και σου κρέμασα στα μαλλιά ένα φωτοστέφανο που ποτέ δε σβήνει, γιατί ποτέ δε λείπεις απ’το νου μου.


Μου’πες, ότι φοβάσαι τα βράδια, όταν σκέφτεσαι το αύριο. Σου είπα, ότι φοβάμαι, μόνο όταν ξέρω ότι την επομένη δε θα φιλήσω τα βουτηγμένα στο αλάτι δάχτυλα σου. Γιατί σ’αυτά στηρίζω το σώμα μου να μην πνιγώ στην πλημμύρα του μεσογειακού σήμερα.


Μου’πες, ότι νιώθεις πως βουτάς στο κενό, όταν κλείνεις τα μάτια σου λίγο αφότου σχολάσεις. Ότι χτυπάς χέρια και πόδια ψάχνοντας μάταια σκαλί να πατήσεις. Πως νιώθεις ξανά τον πανικό του βρέφους που χάνει ξαφνικά τη ρώγα της μάνας. Σου είπα, ότι σα στρώμα πλατύ και ζεστό θα ξαπλώσω από κάτω. Ότι χτυπάς τα χέρια σου με χάρη τέτοια που δεν αφήνεις γωνία να φανεί πάνω τους. Και το σκαλί που θα νιώσεις να σε προσγειώνει θα’ναι ο ώμος μου. Σου είπα, ότι τα κενά είναι για να τα γεμίζουμε και πως στα γεμάτα τα χέρια στριμώχνονται. Και πως όταν τελικά πέσεις, θα δεις βότσαλα πολύχρωμα ο ήλιος να τονίζει στο βυθό της θάλασσας.

-       -Ναι, αλλά...
-       -Τί αλλά; Πες μου...
-       -Ξέρεις.
-       -Ξέρω. Βουτάμε;

Posted in | Leave a comment

Άκου εργοστάσια να πέφτουν

| Published 1 Φεβρουαρίου 2012


[πτώση]

Χάρισε μου την ελευθερία
αγρότης να γίνω στο κακοτράχαλο μποστάνι σου.
Ροζιασμένα δαχτύλια να πετώ από τις λέξεις σου
και αγκάθια χωρίς γάλα να καρφώνουν στα μαλλιά μου.

Μόνο τράβα τα χέρια σου απ’το φτυάρι
που σκάβοντας θα φτάσω εγώ στο εγώ σου.
Γέλα δυνατά, γέλα συνεχώς, μη σταματάς,
ζωή μου.

Ξέχνα της πόλης τα οφείλω και τα δεν,
βγάλε τη μούρη σου από το νέφος του αστού.
Άγγιξε το σύννεφο με το χωμάτινο σου πέλμα
και άκου τα εργοστάσια από μακριά να καταρρέουν.

Ιδρώτας ποτάμι να χύνεται στις μασχάλες σου,
στους δυο σου αυτούς λάκκους που σπόρους θα μπολιάσω.
Εκδίκηση για τον κλωβό που μέσα μας ερίξανε
απόψε, εδώ, θα πάρω.

Στο χώμα που οι μηροί σου σε λίγο θα βουλιάξουν,
στα φύλλα που οι φωνές σου τριγύρω θα σκορπίσουν,
με κλαδιά και δέντρα τη ράχη σου θα κρύψω,
με νερό και λάσπη τον Κήπο μας να χτίσω.

Posted in | Leave a comment

SoftX

| Published 17 Δεκεμβρίου 2011



[ρωγμές]

Το χαρτί έγραφε πάνω σόφτεξ. Σοφτ, όπως απαλή και αθώα ήταν η παρθένα ζωή της στα προάστια της Τιμισοάρα και εξ γιατί μόνο το «ήταν» έχει απομείνει πλέον στα χέρια της από εκείνες τις μέρες. Καθάρισε τα υγρά του από τα αψεγάδιαστα μάγουλα της και σηκώθηκε όρθια. Το καθαρό ροδαλό της θύμισε το τελευταίο φιλί του παππού λίγες μέρες πριν φύγει για Ελλάδα. Το όνειρο σάπιο, αλλά γυαλιστερό στον αφρό. Η πραγματικότητα σκληρή και τα χρήματα λίγα. Το ξύλο πολύ και η κραυγή υπόκωφη. Τί να την κάνεις μια ζωή, όταν σε όνειρο έχει πλέον αναχθεί ένα κυνηγητό, μία καταδίωξη, μία απόδραση, μία επιστροφή ίσως στο πάντα ροδαλό.

Φώτα που από κόκκινα ξεθώριασαν σε ψυχρά λευκά αφήνοντας πλέον και την παραμικρή ρωγμή να φανεί. Σε ποιον, θ’αναρωτηθεί και η ίδια. Μόνο ρωγμές δεν παρατηρεί το μάτι του πελάτη. Τρύπες που γεμίζουν με σάρκα και πάντα άδειες μένουν. Πράξεις μιας βραδιάς που καθρεπτίζουν πάνω στο σκληρό χαρτονόμισμα τις ανάγκες χρόνων. Τόσο της ίδιας όσο και του νυχτερινού επισκέπτη. Του ντόπιου, του οικογενειάρχη, του εργαζόμενου που σε αντίθεση με αυτήν δε φοβάται να κοιτάξει στα μάτια την ακόμα πιο φοβισμένη γειτόνισσα. Εκείνου που ενδεχομένως πρεσβεύει τ’όνειρο της που γυάλιζε και σάπισε. Πόσο ξεγελάστηκε από τ’ωραίο που κρυβόταν στα σπλάγχνα του αγοραίου.

Πόρνη νεαρή στο δέρμα και γριά στα σκέλη, γυναίκα δέκτη και κυρία όσο λίγες γειτόνισσες σου, κορίτσι πρόσφυγα που ιοί του κρεβατιού το σώμα σου γδέρνουν, δούλα του ιερού και μαχήτρια του ονείρου, τα σέβη μου.

Posted in | Leave a comment

Αυτό το πρωινό ήταν ευτυχείς

| Published 20 Οκτωβρίου 2011





Αυτό το πρωινό ήταν τυχεροί. Δε χρειάστηκε ούτε το κρεβάτι να κουνήσουν για να μη χτυπά περιοδικά στον τοίχο, ούτε τις κουρτίνες ασφυκτικά να κλείσουν. Το «σύγχρονο» ζευγάρι – φράση που τους έκανε μία στις δύο φορές να γελάνε – συναντιόταν κρυφά στη μικρή, οικογενειακή γκαρσονιέρα της πολυκατοικίας. Ήταν πάντα προσεχτικοί, καθώς εκτός από σύγχρονο το ζευγάρι ήταν και «παράνομο». Γιατί ενάντια στους νόμους του έρωτα αποσυνέδεαν τη φωνή του οργασμού από το συναίσθημα της ομολογουμένης έλξης. Τί πιο παράνομο και καταδικαστέο... Όχι σήμερα όμως. Ο ήχος της πέτρας που έπεφτε στην ασπίδα του οργάνου, οι κραυγές του κοινωνικού οργασμού στα πεζοδρόμια κάτω από την γκαρσονιέρα και οι σειρήνες του πανικού κάλυπταν τις φωνές από τη μικρή φωλιά. Και οι κουρτίνες τέρμα ανοιχτές σήμερα. Ο μαύρος, ζεστός καπνός από τους αποσυντιθέμενους κάδους έκλεινε κάθε δίοδο σε αδιάκριτα βλέμματα και άκυρες ετυμηγορίες. Αυτό το πρωινό ήταν ευτυχείς. Όχι μόνο οι δύο, αλλά και οι πολλοί.

Posted in | Leave a comment

Ο αναπτήρας

| Published 9 Ιουλίου 2011






Το υγρό σου το φιλί,
τα ρηχά σου τα λακάκια,
τα ζεστά τα μάτια,
ή μήπως το χαμόγελο το βαθύ;

Το πρόχειρο σου το μπλουζάκι,
το μαύρο το βραχιόλι,
το σβηστό σου το τσιγάρο,
ή μήπως η πετσέτα η βρεγμένη;

Τ’αληθή και στέρεα
με τα φτιαχτά μπερδεύω.
Ό,τι δικό σου αγγίζω,
θαύμα θεών θυμίζει.

Μα τούτο εδώ τον αναπτήρα
όσο λίγα τονε ζήλεψα,
που με κάθε σου μικρή αγκαλιά
φωτιά στον αέρα σου σκορπά.

Posted in | Leave a comment

Ορισμοι

| Published 12 Ιουνίου 2011






-       Τί εννοείς, «τελείωσες»;
-       ...
-       Μα δεν ξεκινήσαμε καν...
-       Έκανα ένα λάθος. Συγγνώμη.
-       Δηλαδή;
-       Τελείωσα με μία σκέψη, πριν προλάβω καν να σε αγγίξω.
-       Τί σκέφτηκες;
-       Ότι σε αγκαλιάζω. Αυτό μόνο.

Posted in | Leave a comment

Σταχτη και φως

| Published 16 Μαΐου 2011





Πόσο φτωχές έχεις κάνει τις λέξεις μου· πόσο μουντές τις εκφράσεις του προσώπου μου και πόσο εύκολα τα αχ των πόνων μου.

Στάχτη της γόπας που αργοσβήνει στη σκοτεινή γωνιά του δρόμου και φως του άστρου που πεθαίνει στο άπειρο, το εγώ μου δίχως το δικό σου.

Λόγια που άλλοι φοβούνται να χαρίσουν, λόγια βαριά που κλειδώνουν, ποτέ μας δεν προλάβαμε ν’ανταλλάξουμε.

Πόση σημασία να’χουν άραγε εφτά γράμματα μπροστά σε δυο ζωές που’γίναν μεμιάς μία;

Posted in | Leave a comment

Όνειρο 17:07

| Published 14 Οκτωβρίου 2010


 [φως.σου]

Ήρθες στον ύπνο μου πάλι σήμερα το μεσημέρι. Οι επισκέψεις σου τελευταία έχουν γίνει τόσο συχνές που ανησυχώ μήπως διστάζεις να μου πεις κάτι στον ξύπνιο μου. Ή μήπως δε βρίσκεις το χρόνο να μου τα πεις. Γελάω με αυτή τη σκέψη, δε σου κρύβω, γιατί παλιότερα σκεφτόμουν πόσο λίγες μου φαίνονται οι 24 ώρες της μέρας και της νύχτας για να σε τραγουδήσω. Πλέον ξέρω το λόγο.

Καθόμουν έξω από την πόρτα του σπιτιού μου. Γυρίζω το κεφάλι μου στα αριστερά και νιώθω το πλάνο του σκηνοθέτη να σκαρφαλώνει την πρόσοψη της πολυκατοικίας και να φτάνει στην ταράτσα. Η μέρα χάνεται, το σκοτάδι γεμίζει το χώρο και η ματιά μου φτάνει εκεί ψηλά. Πίσω από ένα γειτονικό κτίσμα προβάλλει φως. Δεν μπορώ να διακρίνω την πηγή του, το νιώθω όμως να περνά ξυστά δίπλα μου. Όλες οι σκιές ανάμεσα στο φως και μένα πέφτουν γύρω μου. Κάποιες κινούνται και κάποιες στέκουν και με κοιτούν. Η καρδιά μου κάνει αισθητή την παρουσία της στους ήχους που φτάνουν στα αυτιά μου και ξαφνικά ένας λαμπτήρας, που κανονικά δεν υπάρχει εκεί που τον είδα, ανάβει. Χάνονται οι σκιές και όλα αλλάζουν. Αφήνω την αίσθηση πλήρους συνειδητοποίησης και ταξιδεύω στο χάος. Αδυνατώ να διακρίνω το χρώμα του φωτισμού, αν κρυώνω ή ζεσταίνομαι, αν είναι μέρα ή νύχτα. Ξέρω μόνο ότι ενώ δεν είσαι εκεί, δε φαίνεσαι πουθενά, είσαι εδώ. Βρίσκομαι μέσα στις σκέψεις σου, στα μισώ σου, τα φοβάσαι σου, τα θέλω, τα εύχομαι, τα αγαπώ. Καταλαβαίνεις τί θέλω να σου πω; Οι ώρες δε μου φτάνουν όχι μόνο επειδή είναι λίγες για σένα, αλλά επειδή αυτό που ζω μέσα σου δεν το κατανοώ για να το περιγράψω. Και να σου πω και κάτι άλλο; Δε θέλω να ξυπνήσω. «Τς». Δε θέλω.

Posted in | 6 Comments

Και ξανά

| Published 23 Αυγούστου 2010




Χόρευες ανάμεσα σε τρεις υποταγμένες πέτρες στην άκρη της αμμουδιάς. Ο ήλιος υποκλινόταν στο τελετουργικό που ξεδίπλωνες πάνω στην υγρή άμμο κι έσβηνε μπροστά σου σιγά σιγά. Κοιτούσες τις άκρες των δαχτύλων σου, ούτε μια φορά κάτω. Που και που μόνο έκλεινες το μάτι στο φως που κρυβόταν κάτω από το σκούρο μπλε.

Σε πλησίασα, αλλά ένιωσα πως δεν είμαστε μόνοι στην απόμερη τούτη γη. Βλέμματα αδιάκριτα, αφύσικα φυσικά, που τάχα μου κανείς δεν έπιανε, ήταν στραμμένα πάνω στο Θαύμα που ζωντάνεψε τα άζωα. Ήταν τόσο έντονα όμως, που ακόμα κι ένας θνητός σαν και μένα θα καταλάβαινε την άκρη του βράχου που μαγεμένος γύρισε προς το μέρος σου. Κάτω από τα πόδια σου η άμμος σκλήρυνε για να μη βουλιάζεις ανάμεσα στις πέτρες. Το γιγάντιο αρμυρίκι προσφέρθηκε να σε καλύψει από τις ακτίνες, αλλά ο ήλιος δεν το άφησε να σε στερήσει απ’αυτόν. Και μη νομίζεις, με μισή καρδιά πείστηκε τελικά να κοιμηθεί.

Έχοντας συνηθίσει το ξύπνημα της φύσης από την παρουσία σου, προχώρησα και στάθηκα δίπλα σου. Δε γύρισες να με κοιτάξεις και δεν είχα ιδέα αν με αντιλήφθηκες μέχρι που σταμάτησες να χορεύεις και μου είπες... Δεν κατάλαβα τι μου είπες. Οι νότες των χειλιών σου ταίριαξαν με τις νότες της θάλασσας κι έφτασαν στα χείλη μου σαν γλυκό του κουταλιού που πρώτη φορά δοκίμαζα. Δε θυμάμαι τίποτα. Θύμησε μου ξανά... Και ξανά... Και ξανά... Και ξανά...

Posted in | 9 Comments

Ήρθες στο όνειρο μου απόψε

| Published 18 Αυγούστου 2010

 


Ήρθες στο όνειρο μου απόψε. Στο χώμα καθόμουν και πέρασες από μπροστά μου. Σου κρατούσε το χέρι και παρ’όλο που δε με είδες, αφήσατε τα χέρια μη θέλοντας να δώσεις δικαίωμα. Περίεργο, σκέφτηκα. Το περπάτημα και η εμφάνιση σου ενέπνεαν μια ανανέωση. Χάρηκα γι’αυτό. Δε χάρηκα όμως όταν συνειδητοποίησα πως δε χωρώ στην ευτυχία σου. Δεν είναι θέμα διαφορετικών επιλογών, αλλά θέμα ουσίας. Πόσο εύκολο είναι ν’αγαπήσει το νερό το λάδι;

Posted in | Leave a comment

Πορφυρό πάντα

| Published 13 Αυγούστου 2010


[λάμψεις στην άμμο]

Στο λευκό του ανέμου, στο βαθύ μπλε του ήλιου και στο πορφυρό της γης
σε συνάντησα να ταξιδεύεις.
Μέχρι το σύνορο τούτου εδώ του τόπου που λίγοι έχουν σταθεί επάνω,
έφτασε η καρδιά για να δοκιμάσει τα πιστεύω της.

Καθώς ο αιώνιος και παντού παρών υδάτινος μανδύας
αφήνει μικρούς κρυστάλλους ουσίας στις σχισμές του στήθους σου,
πέντε, δέκα το πολύ, μικροί πλανήτες νιώθουν το δέρμα σου
να τους κλείνει το άνοιγμα στο γαλάζιο γαλαξία.

Όλα γεννήθηκαν στη ματιά σου.
Ο ουρανός, οι πλανήτες, το νερό, το χώμα, η ουσία.
Είμαι το τίποτα στο πέρασμα της.
Παραδίνομαι στο μαγικό σου βλέμμα που ξόρκι ανθρώπινο δε φοβάται.

Ακτίνα του ήλιου νιώθω να με τρυπά όταν με κοιτάζεις
και όλα μέσα μου έξαφνα κερδίζουν πνοή.
Μόνο τότε το ποτέ βγαίνει κίβδηλο
και το πάντα κερνάει στο πανηγύρι του έρωτα.

Posted in | 2 Comments

Δέκα αγγίγματα

| Published 20 Ιουλίου 2010



[δέκα αγγίγματα]

Κλείνω τα μάτια κι αφήνεις τα δάχτυλα σου στα βλέφαρα μου. Πύλη φωτεινή αυτά γίνονται και η ψυχή σου προβάλλει στα μάτια μου. Ό,τι ήλπιζα κι ό,τι φοβόμουν μεμιάς μπροστά μου φανερώθηκαν. Η ματιά σου, που φτάνει στα δικά μου μάτια, είναι κρύσταλλο που άλλοτε θες να κλέψεις από τα βλέμματα του κόσμου κι άλλοτε διστάζεις ν’αγγίξεις για να μην τη λερώσεις. Δέκα αγγίγματα είναι αυτά που σε θάλασσες κι εποχές σε ταξιδεύουν. Λίγο πιο κάτω με τη μυρωδιά του σταφυλιού τη μύτη γεμίζουν και με την άμμο του νησιού τα μάγουλα στολίζουν.

Αναρωτιέμαι, αν εσύ μπορείς να με δεις όπως εγώ εσένα. Αν βλέπεις τις πτυχές του εαυτού μου που διστάζω να σου αποκαλύψω. Δεν είναι ντροπή, μα ούτε δειλία. Φόβος είναι μόνο. Μη σε χάσω, μην θολώσω τα νερά που, ειλικρινά δίχως πολύ κόπο, ήρεμα εδώ και καιρό κρατώ για σένα. Μην τραβήξεις τα δάχτυλα σου από τα βλέφαρα μου. Ίσως μόνο έτσι με δεις τελικά. Και το ωραίο ξέρεις ποιο είναι; Ότι μπορεί τα βλέφαρα ακόμα να περιμένουν το άγγιγμα σου, τα χείλη όμως σιχάθηκαν να περιμένουν: σ’αγαπώ.

Posted in | 7 Comments

Χαρμολύπη

| Published 14 Ιουλίου 2010


Με κούρασες.
Να στέκεσαι δίπλα μου και ν’απέχεις τόσο.
Να περιμένω πώς και πώς να νιώσω το ρίγος στο δέρμα σου
και μετά από λίγο να προσδοκώ την απουσία του.

Έχω φθαρεί παρασύροντας σε στο βυθό μαζί μου.
Οι γωνίες έχουν λιώσει και η σκέψη σου έχει μείνει μόνο.
Σβήνουν τα μάτια αργά το βράδυ,
μα η θύμισή σου χρόνο δεν τους δίνει.

Κι είναι στιγμές που όλα όνειρο μου φαίνονται.
Όνειρο που δύσκολα μπορώ να διακρίνω από τον εφιάλτη.
Γιατί έτσι είναι όλα, όταν στέκεσαι δίπλα μου.
Όνειρο μου, εφιάλτη μου, εσύ.

Κουράστηκα να γδέρνομαι.
Να σε πετάξω από πάνω μου, πόσο μάταιο.
Το μέσα δύσκολα αγγίζεται
κι ακόμα και τότε το άρωμα σου είναι αυτό
που γύρω μου παντού το χώρο θα ποτίζει.

Posted in | 13 Comments

ShareThis

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.